ميخواستم اسمت را بنويسم اسمت كه ش دريغ آهسته دنج بالين
سيرسيركهاي توي مرا آشفته ميكني ميخنداني
دست ميبرم نجات خودم را از هر دو زاويه از هر دو ميبوسم اما هنوزمنتظري
حرص گياهي پرسيدنم ازلاي آن بركه كه ش دريغ ميخواستم اما ميخنداني
وچه بسيار از قتلهاي زيباي بهاري از ابتدا و نخستين از ترس ميمرديم وبه سختيِ اسمت اگر
(هنوز منتظري؟) سنجاقك نهفته ي بالين آن تك درخت اساطيري مني
بالين تك درخت اساطيري مني كه دور تند ميزني اما هنوز
و ميخواستم بنويسم از دست ميدهم يا
ميروم و دريغ تهران!
اسمت از آن كه سنجاقك نهفته ي بالينِ دستها و درخت تك درخت مني اسمت
كه نوبهار صدهاهزار
سيرسيركِ مقتول
هميشه از ابتدا و نخستين يك دستت از دست ديگرت كوچولو ميبوسم از ترس ميخنداني اما
هنوز منتظر قصرهاي نورنورباران قتل وبوس
بوس هاي شكافته پرپرزده كوچولو
يك دست غرق ميكنم آن دست ديگر براي نجات
ودريغ تهران اسمت اگر ميكشد
ميخواستم بنويسم مرا ميكشي اما ميخندم
قتل وبوس ها را نجات ميدهي حالا دور كُند هم ميزني حالا دور دنج كوچولو
له له كه از هر دو زاويه از هر دو ميخواستم ميزدم هنوز و منتظري
هنوز صدهاهزار سوت سوتك فريبا نهفته به بالين شكفته يا
شكافته از فرق سر دلي له له زنان دور تند
ميزني و دريغ ميزني ميخندم
بزن دست كن بكن از بيخ و بن همين
از تو همين نيز و هنوز؟
تلخ است بي تو اي يار رنگ حوادث تلخ
از تو نه مرگ نه أين طروات خيس بين دو سينه
ميخواستم بنويسم اگر
اگر اسمت اگر آهسته اسمهاي اول و دوم از هر دو زاويه از عطر صابونهاي تداعي اگريا
دريغ.
